ببخشش

و من ميبينمش

استاده آن سوتر

بغل بگشوده من را سوي خود مي خواند ، اما

واي از اين بغضي كه در سينه ست

نگاهم مي كند

مي خواندم

من در سكوتي سرد مي مانم

برايش پاسخي؟؟هرگز

غروري كور فرمان مي دهد ، خاموش

و اينك يك سلام و دست مهري تا كه بفشا رد

دو دست خالي من را

و دستانم ، كه انگشتان تنهاي مرا در خويش، مي كاود

نگاهش مي دود تا پشت چشمانم

دو پلك بسته ام راه نگاهش را ، چه بي رحمانه مي بندد

نگاه مهربانش پشت پلكه بسته ام ، در ميزند ، اما

نبايد چشم بگشايم

كه مي تر سم ، بلرزد قلب من

فرمان مي دهد ، آغوش بگشايم

دوباره باز ، مي خواند مرا

و مي خواهد كه پيوندي زنم من

اين طناب الفت ديرينه را اكنون

درون سينه ام غوغاست

دلم مي خواهد آغوش محبت را به رويش ، باز بگشايم

ببخشم ، تا رها كردم من از دردي

كه هر لحظه مرا رنجور مي سازد

دلم پر مي كشد تا او

دوباره ، حس تاريكي مرا فرياد مي آرد

ولي نه

او دلت را سخت آزرده ست

چه بايد كرد ؟

خدا مي بخشد ، اما من نمي بخشم !!!؟؟

با كه اين را مي توانم گفت

دلم مي خواست من را او بخواند

تا بگويم دوستش دارم

بگويم ، من دعا كردم بيايد بار ديگر

تا ببخشد او ، ببخشم من

تا شروع ديگري باشد

ولي اكنون كه او برگشته ، مي خواند مرا

اينك ، كلام مهرباني بر زبان من ، نمي آيد

دلم مي خواهد او باور كند ، ديگر برايم نيست

اما هست

و مي ترسم كه از چشمانم ، اين را او بفهمد

چشم مي بندم

نگاهش باز مي كوبد ، به پشت پلك اي بسته ام

اما ، نبايد چشم بگشايم

دلم مي خواهد او باور كند بغض مرا ديگر

و او بايد بفهمد ، خاطرم را سخت آزرده ست

و نور روشني ، در من به نجوا باز مي گويد

ولي آخر تو هم اي خوب ، بد كردي

و او را هم ، تو آزردي

نمي دانم

ولي حالا كه او بخشيده

بايد او بفهمد ،  من نمي بخشم

كه من اين هديه را ، آسان نخواهم داد

جدالي در درونم مي كند غوغا

ميان اين دو من

آيا كدامين من ، در اين پيكار خواهد برد ؟

چه مي شد  من رها مي گشتم از اين كينه جانسوز

و مي بخشيدم او را

نه

خودم را

كه بيش از او ، خودم در رنج خواهم بود

كه تلخي نبخشيدن

به كام لحظه هايم ، زهر مي ريزد

و مي ميراند اين اوقات زيبا را

......

واي صد افسوس

گذشت يك فرصت ديگر

و آن لبخند پر مهرش ، چه نا بشكفته ، مي خشكد

ز پشت شرده اشكم ، كنون من رفتنش را باز مي بينم

خدايا

كاش يك بار دگر ، من را بخواند او

و آغوش محبت را به رويم ، باز بگشايد

سلام و دست و لبخندي

تا كه شايد من ......

آه از اين بازي نا زيباي بي فرجام

ميان بودن و نابودن يك فرصت ديگر

ببخشم يا نبخشم ، مسا له اين است !!!!