يـــا رضــــا ! دلــــُم تنــــگ اومـــــده

مدتها بود كه يه ابر غليظ و آزار دهنده از خستگيهاي روزمره تمام وجودش رو در بر گرفته بود
ديگه داشت يواش يواش خودشو فراموش مي كرد
اون ابرا نمي ذاشتن تا حرارت آفتاب رو كه هيچوقت از تابيدن خسته نميشه، حس كنه!!……
به خيال خودش ؛ بي خيال همه چي روزگار مي گذروند
اما……..اما نمي دونست كه يكي هميشه مراقبشه تا يه روزي سَــرشو به سنگ بزنه…

گذشت و……گذشت و …………..گذشت
تا اينكه يه روز اومدن و بهش گفتن آماده شو همين روزا ميريم پابوس آقا!….
اولش غرولند كرد: الان چه وقت زيارته….كار دارم …نمي تونم بيام!!!!
امـــا………..اما باز نمي دونست كه اگه بخواي بري ولي اونا طالبت نباشن، راهت نمي دن!
اگه نخواي بري و اونا بخوانت ،كشون كشون مي بــَرَنت

خوابيد…………خوابيد…….خوابيد و خواب يه كبوتر و ديد!
انگاري اون كبوتر خودش بود …….آره ! خودِ خودش
چه آروم و رها از هر غمي پر مي كشيد تو صحن و سراي آقا……….وقتي خواست فرود بياد اثر ضربه هاي آروم پاهاش رو زمين حرم موندگار شد؛مـــثل يه يــــادگاري!
داخل حرم چه وسيع و دلباز بود
تمام غصه هاشو بيرون ريخت و رفت
رفت ………رفت……….رفت داخل حرم!
ديد يه گوشه اي چند تا آدم سر تا پا سبز پوش نشستن دور هم،حلقه وار!…..
فقط چهره يكيشونو ميديد….انگار يكي تو خواب بهش گفت :”اون قنبر غلام مولا عليست”………..بگو يـــــا عـــــــلــــــــي!!!!!

از خواب بيدار شد………بيدار شد از خواب …………از خواب غفلت!!….
احساس كرد يه عالمه خستگي مثل يه كوه پا گذاشته رو قلبشو دلش رو فشرده ميكنه!!
بارون اشك بعد از مدتها خشكسالي!! مهمون آسمون چشماش شد!
امام رضا طلبيده!
بايد بري……..بايد بري……………بايد رفت………….
آماده شد
دلتنگي عجيبي مثل يه بغض گلوگير مهمون ناخوندش شد!!
راه افتاد………راهي شد………….
توي حرم آقا ،خيلي احساس سنگيني مي كرد
نه حال زيارت داشت………. نه زيارتنامه
نه دعا……….نه نماز………
فقط يه گوشه مينشست و فكر ميكرد
خودشو لابلاي عاشقا قائم مي كرد تا بلكه از هـــُرم و حرارت عشقي كه توسينشون دارن يخ وجودش آب بشه!
واسه كبوتراي حرم دونه ميپاشيد تا بلكه دلش آروم بگيره
هي تو حرم ميگشت
انگاري دنبال يه گمشده بود
پس چرا پيداش نمي كرد………….
آقا پس چرا دلم آروم نميگيره…………..
روز آخر……..لحظه آخر ………..نگاه آخرش رو دوخت به گنبد طلاي آقا
شيشه مردمك چشماش شده بود پنجره يه غمكده كه ميشد يه دنيا دلتنگي رو از توش ترجمه كرد ……….پلك نميزد………
آقا! دارم ميرم…………هنوز سنگينم آقا………..
يهويي بدجوري دلش شكست
اگه از جنسش بودي صداي شكستنشو ميشنيدي……..
برق گنبد طلا رو ميتونستي از زلال چشماي خيسش ببيني !
چند تا كبوتر اومدن و رو آسمون بالاي سرش پرواز كردن
اونم كبوتر دلش رو پرداد به سمتشون………..قاطي بقيه كبوترا نشست رو گنبد
همه عين هم بودن ………عين هم ………همرنگ ……….سفيدِ سفيد
.يه غم مشترك داشتن……..
يكي از كبوترا يه رازي رو بهش گفت
گفت كه اونا هم يه روزي يه دل ِ خسته بودن
اسير و زندوني قفس ……يه قفس تنگ!    كه حالا يادگاري موندن تو صحن و سراي حرم!
پر ميكشن و دنبال كبوتراي زندوني ميگردن ………….تا آزادشون كنن……..تا مهمونشون كنن!!………..تا نگهشون دارن كه يه وقت دوباره اسير نشن!!
آره!نگاه آخر كار خودشو كرد……….
تازه فهميد كه” تا دلش نشكنه كبوترا نمي تونن نگاهش رو ترجمه كنن!!!”…….
حالا اونم يه كبوتره!…….. كه هر وقت دلش ميگيره ميشينه رو گنبد طلاي آقا ! تا اگه صداي شكسته شدن قلبي رو شنيد بره و كبوتر زندوني رو آزاد كنه