زمان را ببين چه مغرورانه جلو مي رود ،

حتي براي يك لحظه هم مكث نمي كند ،

كاش مي شد كمي از غرور اين عقربه ها كم كرد .

كاش مي شد براي يكبار هم كه شده زمان را به عقب كشاند ........

باد را ببين چه بي رحمانه زو زو مي كشد ،

و چه طور دفتر خاطرات دل ما را ورق مي زند ........

و اصلا برايش مهم نيست كه شايد روزي برگه هاي اين دفتر پر پر بشود

و اون همه خاطره هاي خوب و شيرين را از بين ببرد .

ولي شب ..!!!

شب را ببين چطور پوست سياه و تيره خود را بر زمين پهن كرده

چطور با اون همه ظلمت و تاريكي ، تنهايي و بي كسي 

آروم و ساكت بر روي زمين خوابيده ......

شب را با همه ي تاريكي و ظلمتش ، تنهايي و بي كسي اش دوست دارم ،

آنقدر با شب انس گرفته ام كه ديگر تنها نباشم

آنقدر با تنهايي هايش تنها شده ام كه ديگر چشمانم تر نشود

آنقدر با ستاره هاي پر نور و درخشانش هم صحبت شده ام

كه ديگر هيچ هراسي از ظلمت و تاريكي شب نداشته باشم .

هر شب به اميد ديدن ستاره هاي درخشان سر به بالين مي گزارم

و به دنبال اون ستاره پر نور خود مي گردم

تا شايد............

براي يك بار هم كه شده با ديدن اون ستاره پر نور و درخشان

چشمهايم را ببندم و به خواب برم ............

و من هر شب سر سوي آسمان بلند مي كنم

و از خدايِ تقدير و سرنوشت آرزوي شادي و سلامتي را براي او مي كنم ...