السلام عليك يا علي بن موسي الرضا (ع)

اي كه يك گوشه ي چشمت غم عالم ببرد

حيف باشد كه تو باشي و مرا غم ببرد

ميلاد شمس الشموس وسلطان توس

بر همه مسلمانان جهان و تمامي عاشقان

كه دل در گرو  مهرش دارند و كبوترانه

گرد بارگاهش مي چرخند

مباركباد !

       ديگر براي ديدنت لحظه شماري نمي كنم ، 

 ديگر چشمانم در هنگام شنيدن نامت خيس اشك نمي شود ،

 ديگر سروده هايم بوي تو را نمي دهند ،

ديگر شب را به اميد ديدار تو به صبح نمي رسانم ،

 ديگر ستاره هاي آسمانِ دلم نام تو را براي من يادآور نمي شوند ،

ديگر سرم را سوي آسمان بلند نمي كنم ،

 ديگر لبخندهايت را به ياد نمي آورم ، ....

ديگر ..... ديگر ......!!

ولي ديگر چقدر بايد اين ديگرها را بگويم و مدام براي خود تكرار كنم

تا ملكه ذهنم شود ،

ديگر چقدر بايد به احساساتم پاسخ سرد بدهم ،

ديگر چقدر بايد طوفان درونم را همچون نسيمي ملايم جلوه دهم ،

ديگر چقدر بايد بغض درونم را فرو دهم

تا كسي متوجه اين دلِ پر از غم و اندوهِ من نشود .

بايد طوري وانمود كرد كه هيچگاه ، هيچكس را دوست نداشته اي و نخواهي داشت !!!

تمام قواي دروني ام را جمع مي كنم تا اگر يكبار ، فقط يكبار نام تو را شنيدم ، نسبت به

 نامت بي تفاوت باشم .

اگر فقط يكبار نشاني از تو ديدم با كمال بي ميلي از كنارش عبور كنم !!

گفتم ديگر چشمانم خيس اشك نمي شود ،

 اما هميشه دلم تنگ استُ آسمان دلم گريان .!

در روشني روز دلِ تاريكِ من به انتظارِ تو نشسته است .

آنقدر تلاش مي كنم كه در روشني روز هم كسي متوجه تيرگي دل من نشود !!

 هميشه ستاره هاي دلم سكوتي مبهم را خود پنهان مي كنند

و هميشه از خود مي پرسم چه موقع اين سكوت دردناك به پايان مي رسد ،

 و اين غم دروني من را به گور مي سپارد ...!